't Ei lange heduurd, mè uuteindelek most 't er toch mèr is van komme: Jewannes kocht een autootje.
Z'n riebewies at'n à zolang heleje eheale, dat 't noh mee peard en weahen hieng. Mè omdat 'n af en toe wè is op 'n trekker ree, ad 'n 't iedere keer toch mè leate verlenge. Uuteindelek ree 'n trekker toch mè nauweleks 'arder dan 'n peard en weahen.
Mè 't mocht nie te vee koste, dus 't was mè een êêl oud karretje heworre. Mè 't dieng ad wè een biezonder'eid: d'r zat een heus navihasiesysteem in, êên van de easte!
Dat Jewannes nauweleks ervarieng 'ad mee het rieën in een 'echte' auto vond 'n nie zô'n probleem. À je d'r nie arder dan 30 mee ree, dan hieng 't nauweleks 'arder dan mee een trekker, dus dan kon 't vast hin kwead.
Netuurlek most 't dieng uut'eprobeerd worre, dus beslote Jewannes en Meriete mèr is bie z'n broer in 'Ulst op versite te hea.
Mè dat was nohha een êêl avontuur! Ze weare nog nooit deur dien tunnel 'ewist, en à je dat nog nooit 'edean eit, dan is 't nog een êêl ende ôr, zeker as je mè 30 riedt!
Helukkig ree d'r niemand voo d'r, dus ze konde hoed de borden leze, en zodoende kweame ze te langen leste hoed en hezond in 'Ulst an.
't Was retehezellig bie z'n broer, en 't autootje was natuurlek 't hesprek van d'n dag, om over dat navihasiesysteem mè te zwiehen!
"Ei je à mee dat navihasiesysteem hereje?", vroeg z'n broer. Nêê, dat ad 'n noh nie anhedurft. "Dan hea me dat toch is prombere?"
En dus stapten het êêle spul in 't autootje: Jewannes, Meriete en z'n broer mee z'n vrouwe.
"Je mô wè een doel èn", zei z'n broer. "Nou", zei Jewannes, "dan typen we dat toch in?"
Nog voordat z'n broer kon zehhe dat 't zo nie werkte, ad Jewannes à 'Doel' in 't geval 'etypt, en werempel: d'r kwam leven in.
Een kreakende ouwe vuuvenstem klonk deu 't autootje: "Over 300 meter linksaf!"
Jewannes z'n broer wist nie wat 'n ôôrde. Die diengen lulle toch aoltied mee de stem van een jonge meid? Jewannes ealden z'n schouwers mèr is op. 'Ie ad toch à 'ezeid dat 't een êêl oud dieng was?
Zodoende hieng et êêle spul op reize. 't Ouwe wuuf wees de weg, en Jewannes dee gehoorzaem wat ze vroeg.
Soms leek 't er wè is op, dat ze Jewannes in een streate wou sture wè à je nie in mocht, of zelfs wè is nie mi leek te bestea. Mè Jewannes stak 't er op dat 't à een oud wuufje was, da' ze meuhelek d'r bril nie op 'ad, en derrom de kearte nie hoed kon leze.
An 't eind van de mirreg kweame ze dan uuteindelijk toch in Doel an. Allêênig jammer, dat er nie vee te beleven was. Nè een poosje dèr rondgekeke te 'ebben beslote ze dan ôk mè om 't wuufje ze terug nè 'Ulst te leate sture.
't Was a doenker toen ze dè wee ankweame. Ze neame afscheid, en de terugreize wier hestart.
Mè toen adden ze een probleem: In 't doenker konde ze de borden nie mi hoed leze, want ôk de lampen van d'n auto adde d'r besten tied wè ehad. "Dan vreahe we 't toch hewoon wee an dat ouwe wuuf?" bedacht Meriete?
Da' was een hoed plan, dus onder beheleiding van het wuuf viengen ze op'ewekt de terugreize an.
Dat hieng eihenlek best nog wè een êêle tied hoed, totdat ze op een heheven moment inêêns nie mi verder konde rieje.
De leste boot nè Krunihen was à een êêle tied 'eleje vertrokke…
Voe 't plaetje: dank an Freepik