Geachte baas ik schrieve deze brief nie voe m'n lol,
Mè 'k voel me stik bezope, ja, ik ouw 't aest nie vol,
M'n êêle lief ziet bont en blauw, mè dèrover wil 'k nie klaehe,
Mè 'k wil wè even zehhe, waerom 'k nie werke kom vandeahe.
Van veertien verdiepingen ôôhe moesten d'r stêênen nè benee,
Ik dacht: Ik pleur ze zô omlaehe, iederêên tevree,
Mè d'n voorman, dien ouwe zeiker, zei: Bin jie soms nie goed snik,
Je pakt dè mè een mande, en je draegt ze op je rik.
Mè zò duurde 't nog à lange, dus dat vond 'k nog à een last,
Dus 'k hees een tun omôôhe, bond het touwe beneeje vast,
Me 'k was wee vee te druuzig, zo verhat ik tot m'n schrik,
Een tunne vol mee stêênen, nou, die weegt vee meer dan ik!
Dus toen 'k 't touwe losmiek, viel die tunne geliek as lôôd,
En 'angend an dat touwe vloog ik om'ôôg, ik schrok me dôôd,
As een raket vloog ik nè boven en dat viel nog lang niet mee,
Want erhens 'alfverwehe kwam die tunne nè benee.
Die tunne brak m'n schouwer, dus dat was m'n eerste strop,
En êênmaal boven sloeg ik tehen 't hijsôôg met m'n kop,
Dat was nog à de moeite, dat most echt nie erher kunne,
Mè benee vlohen d'r deur de klap een dot mee stêênen uut die tunne.
Omdat die tun' d'n 'elft van 't gewicht mè over'iew,
Woog ik opêêns wee 't mêêste, dus behon het spel opnieuw,
En 'angend an dat touwe vloog ik weerom nè de grond,
En viel vol op die stêênen, want die laehen dèr in 't rond.
Ik dacht nog: Goh, ik leef nog, dus ik kan nog wè vooruut,
Mè die tun sloeg tehen 't hijsôôg en d'n boo'm die vloog 't er uut,
Een stêênenbuue kwam nè benee, dus 'k was wee flienk de klos,
Toen liet ik met m'n stomme kop òk nog het touwe los!
Die tun woog toen wee 't mêêste, dus die kwam wee nè benee,
Mèr ik lag dè nog onder, dus dat viel òk à nie mee,
'Ie brak drie ribben, en m'n errem, 't is daerom dà 'k u vraehe,
Ik 'oope dà je behriept waerom 'k nie werke kom vandaehe!