Op een hoeie dag liep d'n ouwe Jewannes over z'n lappe land. De zunne scheen, de veuhels flote d'r lustig op los, en 'ie à net tuus nog een neut 'epakt.
Dat kon nie beter.
Mè toen d'n een keer een bitje in de buurt van de dulleve kwam, was 't net of dat 'n iemand ôôrde roepe. Dà kan toh nie zeker, ik bin 'ier hlad alêêne. Ie keek noh is om z'n éne, mè nêê 'ôr, d'r was hin mens te zien. 'Ie docht nog: 't zà toch zeker nie an die neute lihhe?
Mè toen ôôrden die 't wee, een bitje ôôhe kraekende stem: "Hierzo, beneden in de sloot!".
Jewannes schrok 'n bitje. Hosternokke, der zà toh niemand bienae verzope weze? 'Ie keek is in de dulleve, mè nêê ôr, d'r was hin mens te zië. 't Enihe wat à 't 'n zag was een hrôôte hroenihe puut, die op een weaterlelieblad nèr 'm zat te kieke.
Mè wat was datte? Wat 'n oarihe puut was dat! Ut leek wè asof 'ie 'n klein krôôntje op z'n kop 'ad! En opêêns zei die puut: "Ja, ik was het die je riep!".
Toe wist Jewannes ut zeker: ie à die neut mè beter leate stea!
Mè toen zei de puut: "Luister, haal mij hier uit. Eigenlijk ben ik een betoverde jonge vrouw. Als je mij kust, dan verander ik in een mooie jonge prinses!".
"Hosternokke", zei Jewannes, "die kans mô 'k nie leate lihhe!" En zodoende stapten 'ie in de dulleve.
'Ie pakten de puut op en stak 'm in z'n zak. "Wat doe je nu?", riep de puut, "Je moet me kussen!".
En toen zei d'n ouwe Jewannes: "Ei jie mien à is hoed bekeke? Weet je wè 'oe oud of ik bin? Wat mot ik noe noh mee een knappe jonge meid? Op mien leeftoed èb ik vee meer lol aan een praotende puut!".