Jewannes en Meriete 'adden een klein 'ofje in de buurte van Ellesdiek. Van dèr uut is nohhun êêl einde nè Hoes, dus op een dag 'adden ze besloten om mèr is een paar elektrische fietsen te kôôpen. Zodoende giengen ze op en mooie wèrreme zomerdag die diengen mèr is prombere. Je mot er toch êêns een keer an helove, is 't gin waer?
De batterieën waere helaje, dus mee een thermoskanne koffie en wat koeken in de fietstasse hieng het spul op pad. 't Mô hezeid: ondanks dat het best wè flink wèrm was, stoven ze zonder ôk mè êên druppel zwêêt met een lekker windje in de rug over de Bevelandse bloemdieken. Ze waere dan ôk in hin tied in Hoes.
Op een bankje an de Veste wiere de koffie en de koeken nè binnen hewerkt, en hesterkt deu dien maeltied en omdat het zô lekker hieng, hesloten ze d'r nog mèr is een stukje an te plakken.
Toen ze Kloetehe binnenreje viel Meriete ineens wat op. "Zeg, dat dôôsje op je stuur, dè brandden volgens mien vuuf lichjes op een rijtje, mè noe zie ik er mè drieë mi…". Jewannes keek op zien dôôsje en verrek, bie um was dat ôk zo. "'t Zà wè zo ôôre, 't za we anheve 'oeverre je hefietst eit of zô." Want ja, hebruuksanwiezingen wiere in Ellesdiek nie zô hoed heleze.
Verder hieng 't, richting Kattendiekse Diek, en over dien diek mee nog steeds een lekkere wind in de rug tot in Wemeldienge. Dè anhekomme keken ze nog even nè de bôôten in de sluuzen totdat Meriete zei: "Ik helôôve dà me zachjesàn mè wee is op uus an motte gae. Ik è nog mèr êên ligje op dat doosje, en ik wil noe toch wè is wete of ze wee terug an gae as je terug nèr uus riedt. Bovendien è jij volhens mien wè 'onger ôk, wan ik ôôre à een tiedje je maehe rommele". "Dat rommelen ôôr ik ok à een tiedje, mè dat za joe meahe dan toch wè weze zeker?" Ze klommen op hun fietsen en draaiden zich om om an de terugreize te haen behinne.
En keken toen recht in de zwartste donderbuue die à ze in jaeren adde hezie. "As dat mè hoed gaet", zei Meriete. Jewannes 'oopte dat het wè mee zou valle. Bovendien, mee die elektrische motortjes op hun fietsen zou tehen de wind in trappe toch ôk hin probleem motte weze?
Toen ze wee voorbie Kattendieke waere gieng 't lèste hroene lampje uut en brandde er allêênig nog mèr een rooie. "Wat gek", zei Meriete, "Zou 't dan een soortement buueradar weze die je waerschuwd voe slecht weer?"
't Leek er op dat ze dè nog helieke mee 'ad ôk, want op dat moment behonne de easte druppels te vallen.
"O, Meriete, pak jie even 't rehenhoed uut de fietstasse?"
"Hoezo, die à jie toch inhelaje?"
Hoed. Dat lag dus nog in 't fietseschuurtje.
Impersant behon het aordig deu te plenzen, en ok de bliksem en de donder lieten zich bepaelt nie onbetuugd.
"Vlug Meriete, laeten we even schuule onder dien hrôôte Bôôm dè…"
"Mè Jewannes noe toch, ze zehhe toch aoltied dat 't hevaerlek is om bie onweer onder de bomen te schuulen?"
"Ja, dat weet ik, mè da's ter mè êêne, dus dat tel nie!"
Zodoende kropen ze alletwêê onder dien bôôm.
Mè 't bleef mè plenze, en op 'n heheven moment drupten 't onder dien bôôm net zo 'ard as derneven. Ze wieren nat tot op d'r 'emden. Dus besloten ze wee mè op de fietsen te stappen en de elementen mè 't 'ôôft te bieden.
"Leit dat noe an mien, Meriete, of trapt 't noe inêêns ve zwaerder as zoëven?"
"Ja, bie mien ôk à. Staet d'n andremme d'r nog op of zô?"
Iedereen die wè is een elektrische fietse ei 'ehad, die zà wè behriepe dà intussen ôk dat leste rooie lampje was uut 'ehae.
Wat ebbe ze heploetert tehen dien 'arde wind in, ze trapten zich 't schompes. En dan is 't nog 'n êêl ennetje 'ôôr, van pakweg Wilhelminadurp tot Ellesdiek! Ze waere dan ôk stêên kapot (en strontverzope!) toen ze anderallef uure laeter eindelek thuus kwaeme.
De fietsen staen à 'n êêle tied onhebruukt in 't schuurtje…