M'n ouwers Jewannes en Meriete 'adden bie d'r 'ofje in de buurte van Ellesdiek een behoorleke volkstuun anheleid.
Behalve hroente, zo as slae, kroten, peetjes, juun en zô, adde ze er ôk een aordig stukje mee petaoten stae.
Mè zo as een ieder, die ooit petaoten in z'n tuuntje ei 'ehad kan hetuuhe, is het uutdoe dèvan een buutenhewoon zwaer karweitje. Je breekt er zowat je rik op. Zeker in die beruchte Zeeuwse klei.
In een zeker naejaer was et wee zo varre: d'r most geoegst worre.
Noe was m'n broer nohha 'andig mee de laskarre en andere knutselwerkjes. Ie 'ad 't á is een paar jaer anhekeke, oe á onze vaoder zich 't schompes werkte om die petaoten uut de hrond te kriehe. En op zekere dag kwam d'n mee een idee.
"Ik zà is een mesientje maeke, wat à 't zweare werk voe je kan doe". En werempel, een weeke of wat laeter stoeng 'n voe de deure mee een wat eihenaerdig bouwsel. 't Leek nog het mêêst op een ploeg mee twêê kleine schaeren. Van achter zaete d'r twee 'andvatten an en van voren een soortement tuugje an een touwe.
"Ja mè joengen. ik è toch gin paerd?"
"'Oeft ôk nie, ik è bedocht dà moeders dan kan trekke, en dan kan jie sture!"
Zo 'ezeit, zo 'edae. Op een mooie najaersdag trok 't êêle spul nè 't lapje, en dè wier moeders inhespanne. Dà ze da` bepaald nie mee liefde dee, dat zà wè niemand verasse. "Ik bin toch gin ezel!?" En toen pa dacht lollig te weze en antwoorde: "Ja hoor, en nog een lilikke ôk!", was d'r humeur êêlemaele tot een dieptepunt gekelderd.
Ze zehhe dat de theorie dikkels nohha varre van de praktijk leit, en ôk ier bleek dat een waer 'ezehde.
Meriete à nog hin meter hetrokke, of het bouwsel vrat zich muurvast in de hrond. Oe vrouwlief ôk trok, en manlief ôk douwde, er zat hin bewehieng meer in. "Hosternokke", riep pa, "trek noe toch is deu!".
Dat was d'n druppel. Meriete hooiden 't tuugje uit en behon an een scheldkanonnade wèbie ze vee woorden hebruukte die nie in 't Zeeuwse Woordenboek stea. Lè 'k 't mè zo zehhe: as 't er op dat moment mee manlief en het machientje was 'ebeurt wat ze het spulletje toewenste, dan dienk ik dat dat 'ofje in de buurte van Ellesdiek d'r ôk nie mi à hestae…
Toen moeders vertrokke was en 't stof wee een bitje was neerhedwarreld keek pa is wat beteutert nè z'n zoon. Mè die kon om 't êêle hebeuren wè lache en zei: "Ik zie à wat d'r an mekeert, mi noh 'n bitje sleutelen krie'k dat wè hoed.
En jawel ôôr, een hoeie weeke dèrrop stoeng 'n wee, zo hrôôs as 'n aap, mee een verbeterde versie voe de deure. Mè pa keek wat bedienkelek en zei: "Toch zie 'k nog wè een êêl hroot probleem!". "Wat dan?", vroeg z'n zoon.
"Oe vertelle we 't je moeder…".